Żeglarstwo w Zatoce Meksykańskiej: wybrzeże USA, GIWW i Jukatan

Zatoka Meksykańska to ciepły, płytki basen z niewielkimi pływami. Na wybrzeżu Zatoki w USA akweny leżą za wyspami, w zatokach, cieśninach (sounds) i bayou, połączone drogą wodną Gulf Intracoastal Waterway od Florydy aż po granicę z Meksykiem. Na meksykańskim wybrzeżu Zatoki jest niewiele portów dla jachtów, za to rafy, wioski rybackie, a w Zatoce Campeche pola naftowe.

Jakie akweny ma Zatoka Meksykańska?

Od Carrabelle na Florydzie do Brownsville w Teksasie jest około 800 Mm w linii prostej, a stamtąd wzdłuż wybrzeża Meksyku do północnego cypla Jukatanu drugie tyle.

Wybrzeże Panhandle Florydy, z miejscowościami Destin i Pensacola, ma biały piasek i czystą wodę, a Choctawhatchee Bay i Santa Rosa Sound leżą osłonięte tuż za nim. Mobile Bay i Mississippi Sound są płytkie i spokojne, z kotwicowiskami za wyspami barierowymi. Galveston Bay koło Houston to razem z Clear Lake i Kemah największy akwen żeglarski Teksasu, a Corpus Christi i Port Aransas mają najbardziej stały wiatr nad całą Zatoką. W Meksyku najważniejszym portem dla jachtów jest Progreso z portem Yucalpetén, a przed Veracruz leżą rafy parku narodowego.

Czym jest Gulf Intracoastal Waterway?

Gulf Intracoastal Waterway (GIWW) biegnie na długości około 1100 mil lądowych (statute miles) od Carrabelle do Brownsville, za wyspami i przez mokradła Luizjany. Ma projektową głębokość 12 ft (3,7 m) i jest przede wszystkim drogą wodną żeglugi zawodowej: ruch wyznaczają zestawy pchane z barkami.

• Mosty: Mosty stałe mają w Teksasie i Luizjanie zwykle 73 ft (22,3 m) prześwitu, na Florydzie 65 ft, niektóre tylko 48 do 50 ft (Fort Walton Beach, Navarre, Redfish Bay koło Port Aransas). Mosty zwodzone i obrotowe otwierają się na sygnał, ale w Nowym Orleanie, na Harvey Canal i w Houma nie w godzinach szczytu.
• Śluzy: W Nowym Orleanie Industrial Canal Lock (IHNC) łączy Lake Pontchartrain z Missisipi, a Algiers Lock i Harvey Lock prowadzą na stronę zachodnią. Dalej na zachód są Bayou Boeuf koło Morgan City, Leland Bowman i Calcasieu, a w Teksasie wrota przeciwpowodziowe na Brazos River i śluzy na Colorado River. Wywołujesz je na kanale UKF 14 (Brazos i Colorado: 13), jachty przechodzą dopiero po żegludze zawodowej.
• Missisipi: Jeśli płyniesz na zachód, w Nowym Orleanie pokonujesz kilka mil po Missisipi, z silnym prądem i dużym ruchem statków.

Kiedy jest najlepsza pora na rejs?

Na wybrzeżu Zatoki w USA najprzyjemniej jest wiosną (od marca do maja) i jesienią (październik i listopad), z bryzą morską i ciepłą wodą. Latem jest gorąco i parno, niemal każdego popołudnia nadciągają burze. Zimą fronty chłodne przynoszą aż na wybrzeże wiatr z północy i zimne powietrze. Jukatan i Campeche są zimą ciepłe i suche, ale wtedy wieją Nortes.

Jak groźne są huragany i Nortes?

Sezon huraganów trwa od 1 czerwca do 30 listopada, a najsilniejszy jest od sierpnia do października. Wybrzeże Zatoki obrywało często i mocno (Ivan 2004, Katrina 2005, Harvey 2017, Michael 2018, Ida 2021), a nad płytkim szelfem fala sztormowa spiętrza się wysoko. Od września do maja fronty chłodne przynoszą Nortes, sztorm z północy nad Zatoką, najsilniejszy w Zatoce Campeche i przed Veracruz; wtedy Capitanías zamykają porty dla małych jednostek.

Jakie zasady obowiązują przy wjeździe?

USA: Przybycie z zagranicy zgłoś od razu w U.S. Customs and Border Protection (CBP), przez aplikację CBP ROAM lub telefonicznie. Jeśli potrzebujesz I-94, stawiasz się osobiście w punkcie zgłoszeń; nad Zatoką są to Panama City, Pensacola, Mobile, Pascagoula, Gulfport, Nowy Orlean, Morgan City, Lake Charles i Brownsville. Załoga potrzebuje wizy B1/B2, ESTA nie obowiązuje na prywatnym jachcie.

Meksyk: Nad Zatoką jacht przechodzi odprawę zwykle w Progreso (Yucalpetén), Capitanía i urząd celny są też w Ciudad del Carmen, Coatzacoalcos, Veracruz, Tuxpan i Tampico. Przybycie zgłoś w Capitanía 24 godziny wcześniej, a jacht potrzebuje czasowego zezwolenia na wwóz (TIP). Jeśli przypływasz z USA, zamiast Zarpe przedstawiasz oświadczenie po hiszpańsku.

Na co zwrócić uwagę?

• Platformy naftowe: Przed Luizjaną i Teksasem stoją tysiące platform, wiele z nich nocą słabo oświetlonych. W Zatoce Campeche leżą pola naftowe ze strefami bezpieczeństwa 500 m i obszarami do unikania wyznaczonymi przez IMO.
• Płytka woda: Wybrzeże jest płytkie daleko w morze, a mielizny u wejść (passes) zmieniają się po każdym sztormie.
• Tamaulipas: Niemieckie Ministerstwo Spraw Zagranicznych stanowczo odradza podróże na północ stanu Tamaulipas.
• Ruch statków: Przed Galveston obowiązuje system rozgraniczenia ruchu, a na Missisipi i w kanałach żeglugowych (Ship Channels) Houston, Corpus Christi i Mobile pływają duże statki.

Jak Sailseer pomaga w Zatoce Meksykańskiej?

Na mapie planujesz trasy między około 200 portami od Big Bend po Brownsville i od Tampico po Jukatan, także wewnątrz przez soundy i zatoki oraz z Nowego Orleanu przez śluzy po Gulf Intracoastal Waterway do Grand Isle i dalej przez Luizjanę i Teksas do Port Isabel, z godzinami pracy śluz i mostów. Sailseer pokazuje ostrzeżenia i prognozy przybrzeżne biur National Weather Service od Tallahassee po Brownsville, prognozę pełnomorską NHC dla całej Zatoki z ostrzeżeniami sztormowymi, ostrzeżenia SMN dla meksykańskich stanów nad Zatoką oraz, obok GFS i ECMWF, model HRRR agencji NOAA. Pomiary pochodzą z około 50 boi i stacji brzegowych oraz z 46 mareografów z poziomem pływu względem zera mapy. Trasa omija obszary do unikania w Zatoce Campeche i wybrzeże Tamaulipas, a oficjalne mapy ENC NOAA leżą pod trasą jako mapa morska. Formalności obu krajów mają własne strony: USA i Meksyk.

Sailseer to pomoc w planowaniu, a nie narzędzie do nawigacji. Oficjalne mapy morskie, Local Notices to Mariners amerykańskiej Coast Guard, komunikaty (Avisos) Capitanías oraz prognozy i ostrzeżenia służb meteorologicznych zawsze mają pierwszeństwo.